به گزارش خبرنگار پایگاه خبری – تحلیلی فردونیوز؛مراسم ارتحال نهمین سالگرد عالم ربانی حضرت آیت الله مروجی پنجشنبه شب بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد جامع شهرستان کوهدشت برگزار می گردد.

در این پیام آمده است:  آیت الله مروجی از آنجا که دل به خدا سپرده بود، نوعا در تعامل با دیگران، کلمات و جملاتی سرشار از «میل و توجه به پروردگار» را  بر زبان جاری می ساخت.

آیت الله مبلغی ادامه داد: یاد خدا آن چنان در جان او حضور یافته بود و ذکر دوست آن گونه به شوق مدامش بدل شده بود  که اگر دمی کنارش می نشستی بی گمان در می یافتی که انگیزه ها، اندرزها، راز گفتن ها، گریز زدن ها،  اهتمام ورزی ها و اولویت پردازی های او در سخنانش به صورت مدام بر توجه به خدا و توجه دادن به خدای یگانه متمرکز است.

در این پیام آمده است: راز و نیاز و دعا فصل های مکرر و پیوسته زندگیش بودند و در فواصلی مشخص و تکرار شونده هم چون  شب های جمعه و قدر ، که حایز اهمیت بزرگ معنوی هستند، شوقی وصف ناپذیر و شیداگونه را  در وی بر می انگیختند.

وی ادامه داد:    برای آن که بتواند شب های جمعه را، به بیداری و شب زنده داری سپری کند، از پیش تدارکات لازم را می دید و دلمشغولانه و پیش اندیشانه به استقبال این زمان های خاص و ویژه برای عبادت می شتافت.

وی یادآورشد: مشخصا از بعد از ظهر پنجشنبه ها اطرافیان در جریان کوشش ذهنی و بدنی او برای ایجاد آمادگی جهت درک شب جمعه قرار می گرفتند، من خود بارها دیده بودم که او در روز نماز می خواند و دعا می کرد تا خداوند توفیق بیدار ماندن و عبادت کردن در شب را  به او عطا کند.

مراسم ارتحال نهمین سالگرد عالم ربانی حضرت آیت الله مروجی پنجشنبه شب بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد جامع شهرستان کوهدشت برگزار می گردد.

  مؤسس حوزه علمیه باقرالعلوم شهرستان کوهدشت استان لرستان در سال 1389 در یکی از بیمارستان های قم به دیار معبود شتافت.

متن کامل پیام:

 بسم الله الرحمن الرحيم

کاملترین، جامعترین و معنا دار ترین مرتبتی که یک عالم می تواند به آن برسد «مرتبت ربانی و الهی شدن» است؛ چه آن که در  پرتو این مرتبت، دیگر خصال نیک و صفات والاى اخلاقی و دینی  پدیدار و فعال می گردند.

نگاه به  آیت الله مروجى از چشم انداز ربانی بودن، افقی را می گشاید که در آن زیست الهی وی مشاهده پذیر می گردد و چهره خداجوی و خداخواه او به نحوی بهتر رخ می نماید.

 آیت الله مروجی از آنجا که دل به خدا سپرده بود، نوعا در تعامل با دیگران، کلمات و جملاتی سرشار از «میل و توجه به پروردگار» را  بر زبان جاری می ساخت.

یاد خدا آن چنان در جان او حضور یافته بود و ذکر دوست آن گونه به شوق مدامش بدل شده بود  که اگر دمی کنارش می نشستی بی گمان در می یافتی که انگیزه ها، اندرزها، راز گفتن ها، گریز زدن ها،  اهتمام ورزی ها و اولویت پردازی های او در سخنانش به صورت مدام بر  توجه به خدا و توجه دادن به خدای یگانه متمرکز است.

راز و نیاز و دعا فصل های مکرر و پیوسته زندگیش بودند و در فواصلی مشخص و تکرار شونده هم چون  شب های جمعه و قدر ، که حایز اهمیت بزرگ معنوی هستند، شوقی وصف ناپذیر و شیداگونه را  در وی بر می انگیختند.

 این میل درونی که جوشیدن می گرفت از جام وجودش به  اطرافیان لبریز و سرریز می شد و شوق برآمده از ژرفنای جان و جوشیده از سویدای درون فرزندان و همراهانش را تحت تاثیر قرار می داد.

برای آن که بتواند شب های جمعه را، به بیداری و شب زنده داری سپری کند، از پیش تدارکات لازم را می دید و دلمشغولانه و پیش اندیشانه به استقبال این زمان های خاص و ویژه برای عبادت می شتافت. این آمادگی ذهنی و تدارک بینی ها کاملا در رفتارش بروز و ظهور می یافت؛ به گونه ای که فرزندان و کسانی که در ارتباط با وی بودند کاملا تحت تاثیر این تغییر فضا قرار می گرفتند؛ و مشخصا از بعد از ظهر پنجشنبه ها همگان در جریان کوشش ذهنی و بدنی او برای ایجاد آمادگی جهت درک شب جمعه قرار می گرفتند.

من خود بارها دیده بودم که او در روز نماز می خواند و دعا می کرد تا خداوند توفیق بیدار ماندن و عبادت کردن در شب را  به او عطا کند.

 ای بسا برای بسیاری از ما که عبادت شوقی درونی برنمی انگیزد و انجام آن چونان رفع تکلیف است، درک این حالات و احوال دشوار می نماید؛ یعنی درک این واقعیت که میل عالمی ربانی به لحظات ویژه گفت و گو در پیشگاه خدا  آن چنان در وی غوغایی به پا کند که پیش از رسیدن «موعد عبادت» علائم میل به راز و نیاز در وی مشهود گردد و تا آنجا پیش رود که وزن و جنس محیط و اطرافیان را تحت تاثیر خود تغییر دهد.

با لحاظ آن چه آمد ای بسا بتوان گفت که فراتر از خلوص حداقلی و معمول (یعنی صرفاً کوشش برای داشتن خلوص در نیت حین انجام اعمال واجب)، برای او کوشش جهت  داشتن و پیداکردن خلوص پایدار و فراگیر  و قابل حضور و انتشار در  زوایای زندگی مطرح بود.

روح آن مرحوم همواره به رحمت الهی شاد باد

احمد مبلغی

پایان پیام